STUDEBAKER JOHN

Studebaker John urodził się w 1952 roku w Chicago, w rodzinie o włoskich korzeniach. Jego pierwszym instrumentem była harmonijka, jednakże zanim stał się znany z grania na tym właśnie instrumencie, zasiadał też za perkusją, i brał się za gitarę. Z bluesem zetknął się pracując jako hydraulik nieopodal słynnej chicagowskiej ulicy Maxwell, na którą wpadała w przerwie na lunch, by nie tylko dobrze zjeść, ale i posłuchać bluesa. John stopniowo zapoznawał się ze stylem różnych harmonijkarzy i gitarzystów, słuchając, a potem także się do nich przyłączając. Grał w legendarnych klubach Checkerboard Lounge i Theresa’s, i nawiązał znajomości z takimi tuzami, jak Big Walter Hornton, który nauczył młodego Johna, że ważniejsze od poznania stylów mistrzów jest wyrażanie swojego własnego muzycznego „ja”. John szybko odkrył, że odtwarzanie istniejącej muzyki jest świetną szkołą, ale jeżeli ktoś ma coś do powiedzenia od siebie, musi komponować swoje utwory i grać je ze swoim zespołem. Artysta czyni to nieprzerwanie od wielu lat, dzięki czemu wyrobił sobie swoje własne brzmienie i styl. Jest bardzo płodnym kompozytorem, dzięki czemu jego koncerty składają się w przeważającej części z utworów autorskich – a koncertuje dużo i nigdy się nie oszczędza. Jego występy emanują mocą jego osobowości i wciągają w jego świat. Totalne zaangażowanie Johna wyklucza wszelkie kompromisy artystyczne. Kiedyś usłyszał taśmę z muzyką nagraną przez siebie samego po paru drinkach, i… raz na zawsze odstawił alkohol. Był wielokrotnie zapraszany do współpracy przy różnych produkcjach filmowych i reklamach.
Jego pseudonim artystyczny pochodzi od legendarnego samochodu Studebaker Lark, której to marce muzyk jest wierny od wielu lat. Nazwa towarzyszącego Studebakerowi zespołu – the Hawks – jest z kolei ukłonem w stronę idola, przyjaciela i mentora, J.B. Hutto. To w dużej mierze na jego grze wzorował się John. Innym mentorem Studebakera jest Hound Dog Taylor: brzmienie gitary tego właśnie muzyka spowodowało, że John zapałał nieprzepartą namiętnością do stylu gry slide, i do dziś obdarza świat przenikliwymi dźwiękami, ostro jeżdżąc po strunach chromowaną rurką. Jako kostki używa starej ćwierćdolarówki, co jeden z krytyków trafnie skomentował: metal po metalu, szybko, żeby nie zardzewiało.

Studebaker John – gitara, harmonijka i śpiew
Bob Halaj – gitara basowa
Szymon Szopiński – perkusja
Bartek Szopiński – instrumenty klawiszowe