|
|
LURRIE BELL AND HIS CHICAGO BLUES BAND (USA)
Urodził się w 1958 r. w Chicago jako syn słynnego harmonijkarza Carey'a Bella. Jak większość afroamerykańskich muzyków,przygodę z muzyka zaczynał nie
od bluesa, ale od gospel - śpiewając i grając na gitarze w kościołach w Mississppi, gdzie jako dziecko mieszkał z babcią. Gitarę po raz pierwszy wziął do
ręki jako pięciolatek; w wieku 14 lat zagrał pierwszy koncert bluesowy, a po 5 kolejnych latach był już stałym członkiem zespołu Królowej Bluesa - Koko
Taylor. Grał też w zespołach tak wielkich bluesowych gwiazd, jak Sunnyland Slim, Little Milton, Son Seals, czy Big Walter Horton. W 1977 roku wraz z Billym
Branchem (synem Bena) i Freddiem Diksonem (synem Williego) założył zespół Sons of the Blues ("Synowie Bluesa"), będący jednym z najbardziej poważanych
chicagowskich zespołów bluesowych ostatnich lat. Na przełomie lat 70. i 80. był uważany z jednego z najbardziej obiecujących muzyków młodego pokolenia;
wielu mówiło o nim po prostu "geniusz gitary". Jednak problemy zdrowotne na wiele lat wykluczyły go z muzycznego obiegu, i, choć nigdy całkiem nie zaniechał
grania, to dopiero w drugiej połowie lat 90. zaczął od nowa budować swą karierę.
Wziął udział w nagraniu ponad 50 płyt. Jego najnowsze solowe dokonanie, album "Let's Talk About Love", ukazało się w 2007 r. W ankiecie pisma Living Blues za rok 2008 został przez dziennikarzy uhonorowany tytułem Gitarzysty Roku (drugi raz z rzędu), i Wykonawcy Roku - przez zarówno dziennikarzy, jak i czytelników; dostał też trzy nominacje do Blues Music Awards AD 2008 (w kateogriach: Gitarzysta, Wykonawca, i DVD Roku - za "Gettin' Up Live", płytę nagraną z ojcem, Carey'em Bellem). Dostał też nagrodę dla "Najlepszego chicagowskiego muzyka bluesowego roku 2008". Jest jednym z najbardziej cenionych gitarzystów chicagowskich swojego pokolenia, uwielbianym zarówno w swym rodzinnym mieście, jak i poza nim. Od kilku lat jest regularnie występuje na największym bluesowym festiwalu świata - Chicago Blues Festival, gdzie jego koncerty niezmiennie gromadzą rekordowe tłumy i zbierają burze oklasków. Jego gra i śpiew są nadzwyczaj proste, ale - a może własnie dlatego - chwytają za samo serce. Ta płyta to więcej niż muzyczny tryumf... to afirmacja życia, jasny promień oświetlający przyszłość. W wielobarwnym królestwie bluesa, gdzie radość nieustannie przeplata się ze zwątpieniem, strachem, desperacją i wybawieniem, Lurrie Bell nie tylko pokazuje nam, że jest nadzieja - on nas instruuje jak ją posiąść. David Whiteis, Living Blues Lurrie Bell ma niesamowitą zdolność grania bluesa bardzo tradycyjnie, choć skrajnie inaczej niż zarówno jego poprzednicy jak i następcy. Jego śpiew brzmi lepiej niż kiedykolwiek - bardzo osobiście i z pasją. To najlepsza płyta bluesa chicagowskiego tego roku! Tom Marker, WXRT Chicago Lurrie Bell - gitara, śpiew Kenny Smith - perkusja Daryl Coutts - klawisze Melvin Smith - bas ZOBACZ TAKŻE » www.lurrie.com strona oficjalna www.myspace.com/lurriebell profil w serwisie MySpace
|