Sławek Wierzcholski to jedna z najwyrazistszych osobowości w polskim środowisku bluesowym. Działa na wielu frontach. Przede wszystkim należy do czołówki najpopularniejszych wykonawców bluesa w Polsce. Jest wirtuozem harmonijki ustnej, wokalistą, autorem tekstów i muzyki, założycielem i liderem grupy Nocna Zmiana Bluesa, która w ubiegłym roku obchodziła 25-lecie swego istnienia. Zarówno z zespołem, jak i pod własnym nazwiskiem, wydał kilkanaście płyt oraz wystąpił w wielu programach radiowych i telewizyjnych. Jako gość specjalny zagrał na płytach takich wykonawców, jak Maanaam, Zdrowa Woda, Dżem czy Gang Olsena. Koncertował z czołówką polskich muzyków rockowych i jazzowych. W swym dorobku ma też nagrania z takimi bluesowymi gwiazdami, jak Charlie Musselwhite ("Chory na bluesa"), czy Louisiana Red ("The Last Mohican of the Blues"). Nagrany w 2005 roku wspólnie z Wojciechem Karolakiem album "Piątek wieczorem" zdobył miano Złotej Płyty. Z kolei płyta "Harmonijkowy As", która ukazała się prawie dokładnie 20 lat od płytowego debiutu zespołu, obdarzona została przez czytelników Twojego Bluesa tytułem Płyty Roku 2006. Wierzcholski jest też wykonawcą partii harmonijki ustnej na ścieżkach dźwiękowych kilku filmów i seriali telewizyjnych, i autorem muzyki do spektakli teatralnych.
Ale Sławek to nie tylko muzyk. Udziela się także w środowisku dziennikarskim prowadząc własne audycje radiowe w Programie Trzecim Polskiego Radia i Radiu dla Ciebie, a także publikując artykuły i recenzje w pismach muzycznych. Jest pomysłodawcą i dyrektorem artystycznym festiwalu Harmonica Bridge Bydgoszcz-Toruń. Pełni społeczne funkcje prezesa Polskiego Stowarzyszenia Bluesowego oraz wiceprezesa Stowarzyszenia Artystów Wykonawców Utworów Muzycznych i Słowno Muzycznych SAWP. W poprzednich edycjach ankiety Blues Top Wierzcholski doczekał się tytułów "Wokalista Roku" i "Harmonijkarz Roku", a rok 2007 jest drugim z rzędu, gdy Sławek zdobył tytuł "Osobowość Roku".

Zespół Boogie Chilli powstał w 2002 roku w Poznaniu. Jego brzmienie to niezwykła synteza stylistyczna powstała z wcześniejszych bluesowych doświadczeń poszczególnych członków zespołu. Z jednej strony wyznacza ją szacunek do bluesowej i rockowej tradycji, a z drugiej ciągła chęć eksperymentowania. Nie bez powodu zespół jest dużą atrakcją koncertową! Dzięki temu, że członkowie Boogie Chilli uwielbiają improwizować i rozwijać swoją muzykę często w zupełnie nieoczekiwanym kierunku, utwory grane przez nich na żywo brzmią za każdym razem inaczej. Do tego dochodzi uwielbienie do muzycznej "szorstkości" i "brudu", które przywodzą na myśl grunge'owe brzmienia początku lat 90-tych. Ciekawe jest również instrumentarium - niby typowo rockowe (dwie gitary, gitara basowa, perkusja oraz harmonijka ustna), ale jedna z gitar to dobro, a druga to slide. Powoduje to powstawanie ciekawych i często nietypowych brzmień i frapujących harmonii. W 2007 roku ukazała się pierwsza płyta zespołu pod tytułem "Live Time Blues".
Zespół tworzą: Maciej Sobczak (gitara, wokal), Robert Fraska (gitara basowa), Janusz Siemienas (gitara), Leszek Paech (harmonijka ustna), Andrzej Kubiak (perkusja).

Tegoroczna laureatka zdobyła swój tytuł doprawdy śpiewająco, uzyskując od czytelników Twojego Bluesa 902 punkty! Nic dziwnego, że fani określają ją przymiotnikami niesamowita, żywiołowa, ekspresyjna, rewelacyjna. Poproszona o przedstawienie siebie szerszej publiczności mówi: szkoła muzyczna? żadnej; idole muzyczni i artystyczni? Mozart, Rachmaninow, Chopin, Quincy Jones, Bobby Womack, Ray Charles, Tina Turner, John Lurie and the Lounge Lizards, Lambchop, Faith No More, Mr Bungle, Fantomas, Nick Cave, Alison Moyet, Regina Belle, Elvis Presley, Pink Floyd, Dire Straits, Ten Years After, Nirvana, The Black Crowes, Pearl Jam, wczesne Guns and Roses i Metallica do "Czarnej płyty"; plany na przyszłość? śpiewać, śpiewać, śpiewać!
Urodziła się 1 maja 1978 roku w Bytomiu, ale do 19. roku życia mieszkała w Bielsku-Białej - można uważać, że jest góralką. Kiedy nie śpiewa, jest dziennikarką Działu Zagranicznego Polskiej Agencji Prasowej i specjalizuje się w Azji Południowo-Wschodniej, Bliskim Wschodzie i Francji. Żartuje, że kiedy zostaje sama w redakcji, ma cały świat na głowie.
Ze swoim zespołem, ToMi Blues Kapelą, pracuje nad materiałem na debiutancką płytę. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wersja docelowa powinna ukazać się w drugiej połowie roku. Wcześniej, być może już na wiosnę, ukaże się płyta-demo z serii "T.B.King Blues Club" z zarejestrowanym koncertem z warszawskiego klubu Tygmont.
Tegoroczne wyróżnienie to dla Karoliny pierwszy Blues-Kalarus i... wielkie zaskoczenie! Mówi, że od ogłoszenia wyników Blues Topu sytuacja zmienia się z dnia na dzień...

Urodził się w roku 1966, tym samym, w którym John Lee Hooker wydał swój słynny album "The Real Folk Album". Rozkochany w muzyce od najmłodszych lat, jako dziecko śpiewał w kościele, potem uczęszczał do szkoły muzycznej, by w końcu podjąć decyzję, że będzie grać nie z nut, ale z serca.
Lider wielu formacji, które w ciągu 20 lat przewinęły się przez polską bluesową scenę: Old River Blues Band, Czarno-Czarni, Coolish Blues Session, oraz wspólnego projektu z Michałem Kielakiem i Tomaszem Karkoszką pod nazwą K3. Wykonuje również autorski program bluesowo-folkowy składający się w głównej mierze z własnych utworów, paru standardów i oryginalnych starych śląskich piosenek w bluesowej aranżacji. To właśnie jego autorska twórczość złożyła się na płytę pt. "Blues Korzyńca". W swojej dyskografii prócz tego ma jeszcze nagrania "Bluesidła", "Boogieman", "Blues Navigator - Live in Harenda", "100% Cotton Blues" i najnowszy, bardzo entuzjastycznie przyjęty, krążek "100% Biedy", stanowiący połączenie śląskiej poetyki z esencją bluesa. Autobiograficzne, opiewające prawdziwe życie utwory, hipnotyczna gitara niczym z najlepszych nagrań Johna Lee Hookera i głęboki, ciepły, pełen emocji głos - to znaki rozpoznawcze Adama Kulisza. Blues-Kalarus w kategorii Najlepszy Wokalista za rok 2007 jest drugim z rzędu w karierze Adama.

Początek zainteresowań muzycznych Jacka Jagusia miał miejsce jeszcze w szkole podstawowej. Pierwszym instrumentem na jakim grał była perkusja, którą jednak dość szybko zamienił na gitarę. Swój gust muzyczny kształtował dzięki starszym i doświadczonym kolegom-muzykom z Jeleniej Góry, którzy udostępniali mu nagrania wykonawców muzyki bluesowej, southern-rockowej, country i folkowej. Tę różnorodność zainteresowań muzycznych słychać do dziś, bo w grze Jacka można znaleźć różne wpływy od stylistyki Freddiego Kinga, Alberta Collinsa poprzez Erika Claptona, Johna Mayalla, Vana Morrisona aż po sposób aranżowania gitar Johna Mellencampa, Marka Selbiego czy gitarzystów grupy Arc Angels. Ma w swym dorobku tytuł Gitarzysty Roku 2004 oraz 2006. Był członkiem międzynarodowego zespołu uznanego chicagowskiego gitarzysty Phila Guy'a. Na co dzień lideruje zespołowi JJ Band, z którym wydał dwie studyjne płyty: "Good Day For The Blues" (2003) oraz "Searchin' For The Blues" (2004). Obydwie zostały bardzo dobrze przyjęte przez polskie środowisko bluesowe, doczekując się tytułów "Płyt Roku". Sam zespół okrzyknięto w 2002 "Odkryciem Roku", a w dwóch kolejnych latach czytelnicy Twojego Bluesa obdarzyli go tytułem Najlepszego Zespołu.

Bartek Łęczycki jest z wykształcenia socjologiem. Uczy gry na harmonijce diatonicznej i chromatycznej (m.in. na warsztatach w Bolesławcu i Gdyni) oraz prowadzi zajęcia terapeutyczne dla osób niepełnosprawnych. Oprócz współpracy z JJ Band, udziela się w składach grup Terraplane i Obstawa Prezydenta. Występuje też jako sideman i stoi na czele własnych projektów: Tea For Tea i Harmonica Jazz Quartet. Doskonale posługuje się techniką overbending (granie w 12 tonacjach na 10-cio kanałowej harmonijce diatonicznej), a teorii muzyki i zasad harmonii oraz improwizacji jazzowej uczył się u najlepszych polskich saksofonistów, Tomasza Szukalskiego i Piotra Barona. Wkrótce ukaże się jego podręcznik nauki gry na harmonijce pt. "ABC harmonijki". Warto wiedzieć, że Bartek ma już w swoim dorobku Platynową Płytę, otrzymaną za udział w projekcie Wojciecha Waglewskiego i Macieja Maleńczuka "Koledzy". Z Waglewskim pracował także przy jego najnowszym projekcie "Męska Muzyka" - trasa koncertowa promująca album, z gościnnym udziałem Fisha i Emadego, obejmowała cały kraj i wszędzie była przyjmowana entuzjastycznie.
Bartek jest znany i szanowany w środowisku muzycznym za niespotykaną umiejętność poruszania się w rozmaitych stylistykach - nie tylko bluesowych i jazzowych, ale również funku, country, muzyce klasycznej, a nawet hard rocku i folku irlandzkim.

Dla Bartka Szopińskiego muzyczna edukacja to oprócz klasycznej szkoły muzycznej przede wszystkim letnie warsztaty bluesowe w rodzinnym Zakrzewie oraz setki płyt z boogie-woogie, bluesem i jazzem. Mając 12 lat, wraz z o pięć lat młodszym bratem Szymonem na bębnach, tworzył trzon grupy Junior Blues Band, najmłodszego w Polsce zespołu bluesowego. Grupa zagrała na wielu festiwalach, a także dzieliła estrady z tej klasy osobowościami, co Junior Wells, John Primer i Carlos Johnson. Poza fortepianem wielką miłością Bartka są organy hammonda. Jak twierdzi, blues i boogie, to muzyka w pełni wyrażająca jego charakter, pasje i radość grania. Obecnie ten bliski mu gatunek muzyczny uprawia w zespole Boogie Boys (nagrodzonym przez czytelników kwartalnika Twój Blues mianem Odkrycia Roku 2006).
Bartek jest doceniany nie tylko przez rodzime środowisko muzyczne, ale też za granicą, o czym najlepiej świadczy udział w trasach koncertowych amerykańskich bluesmanów (Johnny Rawls, Phil Guy, Mofo Party Band i Studebaker John). W lipcu bieżącego roku ukaże się płyta Studebakera Johna, w której nagraniu Bartek brał udział jako członek europejskiego zespołu Studebakera Johna, grupy the Hawks.

Jan Gałach to zdecydowanie jeden z bardziej rozchwytywanych i uzdolnionych muzyków bluesowych młodego pokolenia. Tylko w ciągu ostatnich kilku miesięcy swoją grą na skrzypcach wzbogacał brzmienie takich artystów jak Oliver Mally, Martyna Jakubowicz, Hokus & Los Agentos, K3, Kasa Chorych czy Magda Piskorczyk. Od niedawna też stoi na czele własnego zespołu o wdzięcznej nazwie Osły.
Pierwsze kroki artystyczne Jasiu stawiał na gruncie muzyki klasycznej, ale szybko odkrył, że interesuje go również bardziej współczesne i oryginalne podejście do instrumentu. W środowisku muzycznym jest ceniony nie tylko jako twórczy i wszechstronny muzyk, ale także jako dusza towarzystwa. Od niedawna realizuje się również w nowej roli, menagerując legendarnej chorzowskiej Leśniczówce. Wychowany na leśniczówkowej scenie, jako nowy muzyczny gospodarz klubu, będzie starał się przywrócić jej dawny blask, wracając do blues-rockowych korzeni tego kultowego na Śląsku miejsca.

Co prawda to pierwszy Blues-Kalarus dla grupy Limbo, ale bynajmniej nie pierwszy ich udział w Gali Blues Top. To właśnie ten zespół rozpoczynał ubiegłoroczną Galę - jako laureat przeglądu młodych zespołów "Young Blood". Historia zatacza koło i czwórka młodych muzyków z Krakowa w tym roku otworzy koncert, tym razem odbierając nagrodę dla Odkrycia Roku.
Swoją muzykę określają jako hipnotyzującą mieszankę brzmień. Większość ich kompozycji to oryginalne, bardzo melodyjne piosenki po polsku. Trochę surrealistyczne impresje przywodzą na myśl najnowszą falę amerykańskiego freak folku, a także Toma Waitsa czy Wojciecha Waglewskiego. Ale tworzący Limbo muzycy odciskają swe artystyczne piętno również na granych przez siebie coverach, a improwizacje, które są integralną częścią ich muzyki, zabierają słuchaczy w podróż w czasie (kilkadziesiąt lat wstecz) i przestrzeni (za ocean): do przedwojennej Delty rzeki Missisipi. Dzięki temu poznajemy zapomniane, choć wciąż elektryzujące, pieśni czarnoskórych bardów, takich jak Robert Johnson czy Skip James.
Zespół tworzą: Michał Augustyniak (gitara, wokal), Łukasz Wiśniewski (harmonijka ustna), Bartek Kazek (perkusja, instrumenty perkusyjne) i Piotr Górka (kontrabas).

Choć wszyscy Ścigani pochodzą ze Śląska, po raz pierwszy spotkali się w Jaworznie na warsztatach muzycznych w roku 2001. Wkrótce okazało się, że bardzo wiele ich łączy. Jak pisze Marek Wiernik: ich muzyka pulsuje pasją, zaangażowaniem i wysokim muzycznym kunsztem. Czuje się, że jest dla nich czymś niezmiernie ważnym, czymś, co sprawia, że niemal natychmiast staje się bliska odbiorcy. Taka właśnie jest też najnowsza płyta zespołu zatytułowana "Bez Hamulców". To drugi krążek grupy, powstały przy współpracy ze Sławkiem Wierzcholskim - producentem, autorem materiału na płytę, a także, jak podkreślają młodzi bluesmani, Dobrym Duchem całego projektu.
Ten Blues-Kalarus nie jest pierwszym wyróżnieniem dla Ściganych, jakie przyznali im swoimi głosami czytelnicy Kwartalnika Twój Blues - w 2005 obwołano ich Odkryciem polskiej sceny bluesowej. Jak widać - zasłużenie, bo tamto wyróżnienie najwyraźniej zmotywowało Ściganych do wytężonej pracy i rozwoju, czego najlepszym przykładem ta płyta i uznanie, które zdobywa.
Zespół tworzą: Maciek Lipina (gitara, wokal), Paweł Ambroziak (gitara), Sławek Bywalec (gitara basowa) i Rysiek Rajca (perkusja).

Historia ostrowskiego festiwalu Jimiway sięga się 1994 roku. Od samego początku ojcem całego przedsięwzięcia jest Benedykt Kunicki, stojący na czele Towarzystwa Adoracji Bluesa i Rocka lat 70. Wraz z kręgiem przyjaciół organizuje prawdziwe święto muzyki dla z roku na rok powiększającej się ilości fanów z całej Polski. Lokalizacją festiwalu jest niezmiennie od pierwszej edycji Ostrowskie Centrum Kultury. Przedsięwzięciu patronuje idol Benka - Jimi Hendrix. Stąd tradycja rozpoczynania koncertów od wykonania hymnu festiwalu, utworu Who Knows i kończenia imprezy nieśmiertlenym Hey Joe. Do tej zasady stosują się również gwiazdy zagraniczne, które co roku uświetniają swoimi koncertami ostrowski Jimiway, a byli to już między innymi Carlos Johnson, Vance Kelly, Bill Perry, Rob Tognoni czy grupa Mississippi Heat.
Do tej pory odbyło się 15 edycji festiwalu. Jak mówi Beno Kunicki, Jimiway daje nadzieję na pokoleniowe przekazanie tradycji naszych blues-rockowych fascynacji muzyki duszy, miłości i cierpienia. Przyznanie Bluesa-Kalarusa to nie tylko wyraz uznania dla dotychczasowych dokonań Bena i jego ekipy, ale i - miejmy nadzieję - zachęta do pracy nad kolejnymi edycjami, oby jak najliczniejszymi!

Jej całe życie krąży wokół muzyki: najpierw od przysłowiowej kołyski poprzez słuchanie, potem granie, a obecnie poprzez pisanie, opowiadanie i nieustanne myślenie. Mówiąc krótko, Ewa Matysik żyje muzyką.
Jest absolwentką średniej szkoły muzycznej w klasie fortepianu. Studiowała teorię kultury na Uniwersytecie Śląskim, oraz amerykanistykę w Instytucie im. Johna F. Kennedy'ego Freie Universitaet w Berlinie i w Ośrodku Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie aktualnie kończy pisać pracę magisterską poświęconą... muzyce. Jest stałą publicystką Kwartalnika Twój Blues, a od roku 2007 pełni również funkcję sekretarza redakcji. Oprócz tego ma w dorobku publikacje w kwartalniku Opcje, magazynie Jazz Forum i dzienniku Trybuna Śląska. Oprócz słowa pisanego para się też mówionym - w redakcji muzycznej warszawskiego Radia Dla Ciebie.

Z wykształcenia inżynier, z zamiłowania fotografik. Miłość do muzyki, a konkretnie do jej fotografowania, zaprowadziła go na łono redakcji kwartalnika Twój Blues, z którą intensywnie współpracuje od samego początku istnienia tego czasopisma. Uwiecznione przez Krzysia piękne muzyczne momenty goszczą również na łamach innych magazynów, zarówno polskich (Jazz Forum, Jazzi Magazine i Opcje), jak i amerykańskich (Big City Blues). Jego zdjęcia ozdabiają okładki rozlicznych płyt polskich bluesmanów i jazzmanów, i były lub są prezentowane na indywidualnych i zbiorowych wystawach w Chorzowie, Tarnobrzegu, Katowicach, Głogowie, Toruniu, Ostrowie Wielkopolskim, Białymstoku, Piekarach Śląskich i Bielsku-Białej. Słusznie traktowane z atencją należną dziełom sztuki, jak obrazy czy rzeźby, pojedyńcze dzieła Krzysia są również w posiadaniu prywatnych kolekcjonerów.
Tegoroczny Blues-Kalarus jest drugim w jego kolekcji: po raz pierwszy tryumfował w ankiecie Blues Top 2003, kiedy czytelnicy Twojego Bluesa docenili jego fotografię Shemekii Copeland, zdobiącą okładkę trzynastego numeru pisma. Można więc powiedzieć, że wielkie damy bluesa przynoszą naszemu Krzysiowi szczęście!

Sharrie Williams, uważana za największe objawienie bluesowej wokalistyki ostatnich lat, ma siłę przetrwania. Urodziła się 3 stycznia 1965 r. i wychowywała w rodzinie miłośników gospel i bluesa, skupionych wokół Daniels Heights Project w miejscowości Saginaw w stanie Michigan. Historia jej życia jest opowieścią, która niestety nieczęsto trafia się w światku muzycznym, bo Sharrie poradziła sobie z demonami i nie pozwoliła im zawładnąć swoim losem. Prowadzi skromne życie i stara się nie przyciągać uwagi swoimi działaniami na rzecz grup potrzebującej młodzieży, którym służy radą i oparciem, i dla których także występuje.
Ta atrakcyjna wokalistka jest osobą, którą można polubić od pierwszego wejrzenia, bo jest prawdziwą indywidualnością. Już po chwili ma się wrażenie, że obcujemy z dobrym przyjacielem, z kimś znanym od dawna. Od 10 lat występuje z własnym zespołem The Wiseguys i miała okazję zaprezentowania się na największych imprezach bluesowych świata z Chicago Blues Festival, Pocono Blues, Lucerne Blues Fest i Notodden Blues Fest na czele. Nazywają ją "The Princess Of Rockin' Gospel Blues", który dość precyzyjnie charakteryzuje jej styl śpiewania - doskonałe połączenie rockowej ekspresji, bluesowego feelingu i ducha muzyki gospel. Była nominowana do tegorocznych Blues Music Awards.